Textus Receptus Bibles
Parallel Bibles
| 12:1 | τοιγαρουν και ημεις τοσουτον εχοντες περικειμενον ημιν νεφος μαρτυρων ογκον αποθεμενοι παντα και την ευπεριστατον αμαρτιαν δι υπομονης τρεχωμεν τον προκειμενον ημιν αγωνα |
| 12:2 | αφορωντες εις τον της πιστεως αρχηγον και τελειωτην ιησουν ος αντι της προκειμενης αυτω χαρας υπεμεινεν σταυρον αισχυνης καταφρονησας εν δεξια τε του θρονου του θεου κεκαθικεν |
| 12:3 | αναλογισασθε γαρ τον τοιαυτην υπομεμενηκοτα υπο των αμαρτωλων εις αυτον αντιλογιαν ινα μη καμητε ταις ψυχαις υμων εκλυομενοι |
| 12:4 | ουπω μεχρις αιματος αντικατεστητε προς την αμαρτιαν ανταγωνιζομενοι |
| 12:5 | και εκλελησθε της παρακλησεως ητις υμιν ως υιοις διαλεγεται υιε μου μη ολιγωρει παιδειας κυριου μηδε εκλυου υπ αυτου ελεγχομενος |
| 12:6 | ον γαρ αγαπα κυριος παιδευει μαστιγοι δε παντα υιον ον παραδεχεται |
| 12:7 | εις παιδειαν υπομενετε ως υιοις υμιν προσφερεται ο θεος τις γαρ υιος εστιν ον ου παιδευει πατηρ |
| 12:8 | ει δε χωρις εστε παιδειας ης μετοχοι γεγονασιν παντες αρα νοθοι εστε και ουχ υιοι |
| 12:9 | ειτα τους μεν της σαρκος ημων πατερας ειχομεν παιδευτας και ενετρεπομεθα ου πολλω μαλλον υποταγησομεθα τω πατρι των πνευματων και ζησομεν |
| 12:10 | οι μεν γαρ προς ολιγας ημερας κατα το δοκουν αυτοις επαιδευον ο δε επι το συμφερον εις το μεταλαβειν της αγιοτητος αυτου |
| 12:11 | πασα δε παιδεια προς μεν το παρον ου δοκει χαρας ειναι αλλα λυπης υστερον δε καρπον ειρηνικον τοις δι αυτης γεγυμνασμενοις αποδιδωσιν δικαιοσυνης |
| 12:12 | διο τας παρειμενας χειρας και τα παραλελυμενα γονατα ανορθωσατε |
| 12:13 | και τροχιας ορθας ποιησατε τοις ποσιν υμων ινα μη το χωλον εκτραπη ιαθη δε μαλλον |
| 12:14 | ειρηνην διωκετε μετα παντων και τον αγιασμον ου χωρις ουδεις οψεται τον κυριον |
| 12:15 | επισκοπουντες μη τις υστερων απο της χαριτος του θεου μη τις ριζα πικριας ανω φυουσα ενοχλη και δια ταυτης μιανθωσιν πολλοι |
| 12:16 | μη τις πορνος η βεβηλος ως ησαυ ος αντι βρωσεως μιας απεδοτο τα πρωτοτοκια αυτου |
| 12:17 | ιστε γαρ οτι και μετεπειτα θελων κληρονομησαι την ευλογιαν απεδοκιμασθη μετανοιας γαρ τοπον ουχ ευρεν καιπερ μετα δακρυων εκζητησας αυτην |
| 12:18 | ου γαρ προσεληλυθατε ψηλαφωμενω ορει και κεκαυμενω πυρι και γνοφω και σκοτω και θυελλη |
| 12:19 | και σαλπιγγος ηχω και φωνη ρηματων ης οι ακουσαντες παρητησαντο μη προστεθηναι αυτοις λογον |
| 12:20 | ουκ εφερον γαρ το διαστελλομενον καν θηριον θιγη του ορους λιθοβοληθησεται |
| 12:21 | και ουτως φοβερον ην το φανταζομενον μωυσης ειπεν εκφοβος ειμι και εντρομος |
| 12:22 | αλλα προσεληλυθατε σιων ορει και πολει θεου ζωντος ιερουσαλημ επουρανιω και μυριασιν αγγελων |
| 12:23 | πανηγυρει και εκκλησια πρωτοτοκων εν ουρανοις απογεγραμμενων και κριτη θεω παντων και πνευμασιν δικαιων τετελειωμενων |
| 12:24 | και διαθηκης νεας μεσιτη ιησου και αιματι ραντισμου κρειττον λαλουντι παρα τον αβελ |
| 12:25 | βλεπετε μη παραιτησησθε τον λαλουντα ει γαρ εκεινοι ουκ εφυγον τον επι γης παραιτησαμενοι χρηματιζοντα πολλω μαλλον ημεις οι τον απ ουρανων αποστρεφομενοι |
| 12:26 | ου η φωνη την γην εσαλευσεν τοτε νυν δε επηγγελται λεγων ετι απαξ εγω σειω ου μονον την γην αλλα και τον ουρανον |
| 12:27 | το δε ετι απαξ δηλοι των σαλευομενων την μεταθεσιν ως πεποιημενων ινα μεινη τα μη σαλευομενα |
| 12:28 | διο βασιλειαν ασαλευτον παραλαμβανοντες εχωμεν χαριν δι ης λατρευομεν ευαρεστως τω θεω μετα αιδους και ευλαβειας |
| 12:29 | και γαρ ο θεος ημων πυρ καταναλισκον |
| 12:1 | τοιγαρουν και ημεις τοσουτον εχοντες περικειμενον ημιν νεφος μαρτυρων ογκον αποθεμενοι παντα και την ευπεριστατον αμαρτιαν δι υπομονης τρεχωμεν τον προκειμενον ημιν αγωνα |
| 12:2 | αφορωντες εις τον της πιστεως αρχηγον και τελειωτην ιησουν ος αντι της προκειμενης αυτω χαρας υπεμεινεν σταυρον αισχυνης καταφρονησας εν δεξια τε του θρονου του θεου εκαθισεν |
| 12:3 | αναλογισασθε γαρ τον τοιαυτην υπομεμενηκοτα υπο των αμαρτωλων εις αυτον αντιλογιαν ινα μη καμητε ταις ψυχαις υμων εκλυομενοι |
| 12:4 | ουπω μεχρις αιματος αντικατεστητε προς την αμαρτιαν ανταγωνιζομενοι |
| 12:5 | και εκλελησθε της παρακλησεως ητις υμιν ως υιοις διαλεγεται υιε μου μη ολιγωρει παιδειας κυριου μηδε εκλυου υπ αυτου ελεγχομενος |
| 12:6 | ον γαρ αγαπα κυριος παιδευει μαστιγοι δε παντα υιον ον παραδεχεται |
| 12:7 | ει παιδειαν υπομενετε ως υιοις υμιν προσφερεται ο θεος τις γαρ εστιν υιος ον ου παιδευει πατηρ |
| 12:8 | ει δε χωρις εστε παιδειας ης μετοχοι γεγονασιν παντες αρα νοθοι εστε και ουχ υιοι |
| 12:9 | ειτα τους μεν της σαρκος ημων πατερας ειχομεν παιδευτας και ενετρεπομεθα ου πολλω μαλλον υποταγησομεθα τω πατρι των πνευματων και ζησομεν |
| 12:10 | οι μεν γαρ προς ολιγας ημερας κατα το δοκουν αυτοις επαιδευον ο δε επι το συμφερον εις το μεταλαβειν της αγιοτητος αυτου |
| 12:11 | πασα δε παιδεια προς μεν το παρον ου δοκει χαρας ειναι αλλα λυπης υστερον δε καρπον ειρηνικον τοις δι αυτης γεγυμνασμενοις αποδιδωσιν δικαιοσυνης |
| 12:12 | διο τας παρειμενας χειρας και τα παραλελυμενα γονατα ανορθωσατε |
| 12:13 | και τροχιας ορθας ποιησατε τοις ποσιν υμων ινα μη το χωλον εκτραπη ιαθη δε μαλλον |
| 12:14 | ειρηνην διωκετε μετα παντων και τον αγιασμον ου χωρις ουδεις οψεται τον κυριον |
| 12:15 | επισκοπουντες μη τις υστερων απο της χαριτος του θεου μη τις ριζα πικριας ανω φυουσα ενοχλη και δια ταυτης μιανθωσιν πολλοι |
| 12:16 | μη τις πορνος η βεβηλος ως ησαυ ος αντι βρωσεως μιας απεδοτο τα πρωτοτοκια αυτου |
| 12:17 | ιστε γαρ οτι και μετεπειτα θελων κληρονομησαι την ευλογιαν απεδοκιμασθη μετανοιας γαρ τοπον ουχ ευρεν καιπερ μετα δακρυων εκζητησας αυτην |
| 12:18 | ου γαρ προσεληλυθατε ψηλαφωμενω ορει και κεκαυμενω πυρι και γνοφω και σκοτω και θυελλη |
| 12:19 | και σαλπιγγος ηχω και φωνη ρηματων ης οι ακουσαντες παρητησαντο μη προστεθηναι αυτοις λογον |
| 12:20 | ουκ εφερον γαρ το διαστελλομενον καν θηριον θιγη του ορους λιθοβοληθησεται η βολιδι κατατοξευθησεται |
| 12:21 | και ουτως φοβερον ην το φανταζομενον μωσης ειπεν εκφοβος ειμι και εντρομος |
| 12:22 | αλλα προσεληλυθατε σιων ορει και πολει θεου ζωντος ιερουσαλημ επουρανιω και μυριασιν αγγελων |
| 12:23 | πανηγυρει και εκκλησια πρωτοτοκων εν ουρανοις απογεγραμμενων και κριτη θεω παντων και πνευμασιν δικαιων τετελειωμενων |
| 12:24 | και διαθηκης νεας μεσιτη ιησου και αιματι ραντισμου κρειττονα λαλουντι παρα τον αβελ |
| 12:25 | βλεπετε μη παραιτησησθε τον λαλουντα ει γαρ εκεινοι ουκ εφυγον τον επι της γης παραιτησαμενοι χρηματιζοντα πολλω μαλλον ημεις οι τον απ ουρανων αποστρεφομενοι |
| 12:26 | ου η φωνη την γην εσαλευσεν τοτε νυν δε επηγγελται λεγων ετι απαξ εγω σειω ου μονον την γην αλλα και τον ουρανον |
| 12:27 | το δε ετι απαξ δηλοι των σαλευομενων την μεταθεσιν ως πεποιημενων ινα μεινη τα μη σαλευομενα |
| 12:28 | διο βασιλειαν ασαλευτον παραλαμβανοντες εχωμεν χαριν δι ης λατρευωμεν ευαρεστως τω θεω μετα αιδους και ευλαβειας |
| 12:29 | και γαρ ο θεος ημων πυρ καταναλισκον |
| 12:1 | So therefore we also, since we are surrounded by so great a cloud of witnesses, let us lay aside every impediment, and the sin which so easily ensnares us, and let us run with endurance the race that is set before us, |
| 12:2 | looking unto Jesus, the author and perfecter of our faith, who for the joy that was set before Him endured [the] cross, despising the shame, and has sat down at the right hand of the throne of God. |
| 12:3 | For consider Him who endured such hostility from sinners against Himself, lest you be weary and discouraged in your souls. |
| 12:4 | You have not yet resisted to the point of bloodshed, struggling against sin. |
| 12:5 | And you have forgotten the exhortation which speaks to you as sons: "My son, do not despise the discipline of the LORD, nor be discouraged when you are reproved; |
| 12:6 | For whom the LORD loves He disciplines, and scourges every son whom He receives." |
| 12:7 | It is for discipline [that] you endure; God deals with you as with sons. For what son is there whom a father does not discipline? |
| 12:8 | But if you are without discipline, of which all have become partakers, then you are illegitimate and not sons. |
| 12:9 | Furthermore, we have had human fathers who corrected us, and we respected [them.] Shall we not much more readily be in subjection to the Father of spirits and live? |
| 12:10 | For they indeed disciplined us for a few days, as seemed best to them, but He [disciplines us ]for [our] good, so that we may partake of His holiness. |
| 12:11 | Now no discipline seems to be joyful for the present, but painful; nevertheless, later it yields the peaceable fruit of righteousness to those having been trained by it. |
| 12:12 | Therefore strengthen the hands which are weakened, and the feeble knees, |
| 12:13 | and make straight paths for your feet, so that the lame may not be turned aside, but rather be healed. |
| 12:14 | Pursue peace and holiness with all [people], without which no one shall see the Lord: |
| 12:15 | looking diligently lest anyone fall from the grace of God; lest any root of bitterness growing up cause trouble, and through this many be defiled; |
| 12:16 | lest there be any fornicator or profane [person] like Esau, who in exchange for one meal gave up his birthright. |
| 12:17 | For you know that indeed afterward, wishing to inherit the blessing, he was rejected, for he found no place for repentance, having sought it out diligently with tears. |
| 12:18 | For you have not come to the mountain that may be touched and that burned with fire, and to blackness and darkness and to a whirlwind, |
| 12:19 | and to a sound of a trumpet and to a voice of words, which those who heard begged that no further word be spoken to them. |
| 12:20 | For they could not bear that [which] was commanded: "And if so much as a beast touches the mountain, it shall be stoned." |
| 12:21 | And so fearful was the spectacle, [that] Moses said, "I am greatly afraid and trembling." |
| 12:22 | But you have come to Zion, to the Mountain and city of the living God, the heavenly Jerusalem, and to myriads of angels, |
| 12:23 | to the general assembly and church of the firstborn having been enrolled in [the] heavens, to God the Judge of all, and to spirits of just men made perfect, |
| 12:24 | and to Jesus, the mediator of a new covenant, and to the blood of sprinkling which speaks better things than the [blood] of Abel. |
| 12:25 | See that you do not refuse Him who speaks. For if they did not escape, having refused Him who warned [them], how much more [shall we not escape] if we turn away from Him who warns from heaven; |
| 12:26 | whose voice then shook the earth; but now He has promised, saying, "Yet once more I shake not only the earth, but also the heaven." |
| 12:27 | Now the [phrase], "Yet once more,"signifies the removal of the things being shaken, as having been made, so that the things which cannot be shaken may remain. |
| 12:28 | Therefore, since we are receiving an unshakable kingdom, let us have grace, through which we serve God acceptably with reverence and godly fear. |
| 12:29 | For our God is a consuming fire. |
The King James Version 2016 Edition is copyright © 2016 by Textus Receptus PTY. LTD.
Used by permission. All rights reserved. Further details
Green's Literal Translation (LITV). Copyright 1993 by Jay P. Green Sr.
All rights reserved. Jay P. Green Sr., Lafayette, IN. U.S.A. 47903.
Permission to non-commercially distribute freely